सूक्त १८७

प्राग्नये वाचमीरय वृषभाय क्षितीनाम्। स नः पर्षदति द्विषः॥

prāgnaye vācamīraya vṛṣabhāya kṣitīnām | sa naḥ parṣadati dviṣaḥ ||

To Agni send I forth my song, to him the Bull of all the folk: So may he bear us past our foes.

यः परस्याः परावतस्तिरो धन्वातिरोचते। स नः पर्षदति द्विषः॥

yaḥ parasyāḥ parāvatastiro dhanvātirocate | sa naḥ parṣadati dviṣaḥ ||

Who from the distance far away shines brilliantly across the wastes: So may he bear us past our foes.

यो रक्षांसि निजूर्वति वृषा शुक्रेण शोचिषा। स नः पर्षदति द्विषः॥

yo rakṣāṁsi nijūrvati vṛṣā śukreṇa śociṣā | sa naḥ parṣadati dviṣaḥ ||

The Bull with brightly-gleaming flame who utterly consumes the fiends So may he bear us past our foes.

यो विश्वाभि विपश्यति भुवना सं च पश्यति। स नः पर्षदति द्विषः॥

yo viśvābhi vipaśyati bhuvanā saṁ ca paśyati | sa naḥ parṣadati dviṣaḥ ||

Who looks on all existing things and comprehends them with his view: So may he bear us past our foes.

यो अस्य पारे रजसः शुक्रो अग्निरजायत। स नः पर्षदति द्विषः॥

yo asya pāre rajasaḥ śukro agnirajāyata | sa naḥ parṣadati dviṣaḥ ||

Resplendent Agni, who was born in farthest region of the air: So may he bear us past our foes.