सूक्त १००

अयं त एमि तन्वा पुरस्ताद्विश्वे देवा अभि मा यन्ति पश्चात्। यदा मह्यं दीधरो भागमिन्द्रादिन्मया कृणवो वीर्याणि॥

ayaṁ ta emi tanvā purastādviśve devā abhi mā yanti paścāt | yadā mahyaṁ dīdharo bhāgamindrādinmayā kṛṇavo vīryāṇi ||

दधामि ते मधुनो भक्षमग्रे हितस्ते भागः सुतो अस्तु सोमः। असश्च त्वं दक्षिणतः सखा मेऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि॥

dadhāmi te madhuno bhakṣamagre hitaste bhāgaḥ suto astu somaḥ | asaśca tvaṁ dakṣiṇataḥ sakhā me'dhā vṛtrāṇi jaṅghanāva bhūri ||

प्र सु स्तोमं भरत वाजयन्त इन्द्राय सत्यं यदि सत्यमस्ति। नेन्द्रो अस्तीति नेम उ त्व आह क ईं ददर्श कमभि ष्टवाम॥

pra su stomaṁ bharata vājayanta indrāya satyaṁ yadi satyamasti | nendro astīti nema u tva āha ka īṁ dadarśa kamabhi ṣṭavāma ||

अयमस्मि जरितः पश्य मेह विश्वा जातान्यभ्यस्मि मह्ना। ऋतस्य मा प्रदिशो वर्धयन्त्यादर्दिरो भुवना दर्दरीमि॥

ayamasmi jaritaḥ paśya meha viśvā jātānyabhyasmi mahnā | ṛtasya mā pradiśo vardhayantyādardiro bhuvanā dardarīmi ||

आ यन्मा वेना अरुहन्नृतस्यँ एकमासीनं हर्यतस्य पृष्ठे। मनश्चिन्मे हृद आ प्रत्यवोचदचिक्रदञ्छिशुमन्तः सखायः॥

ā yanmā venā aruhannṛtasya ekamāsīnaṁ haryatasya pṛṣṭhe | manaścinme hṛda ā pratyavocadacikradañchiśumantaḥ sakhāyaḥ ||

विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या या चकर्थ मघवन्निन्द्र सुन्वते। पारावतं यत्पुरुसम्भृतं वस्वपावृणोः शरभाय ऋषिबन्धवे॥

viśvettā te savaneṣu pravācyā yā cakartha maghavannindra sunvate | pārāvataṁ yatpurusambhṛtaṁ vasvapāvṛṇoḥ śarabhāya ṛṣibandhave ||

प्र नूनं धावता पृथङ्नेह यो वो अवावरीत्। नि षीं वृत्रस्य मर्मणि वज्रमिन्द्रो अपीपतत्॥

pra nūnaṁ dhāvatā pṛthaṅneha yo vo avāvarīt | ni ṣīṁ vṛtrasya marmaṇi vajramindro apīpatat ||

मनोजवा अयमान आयसीमतरत्पुरम्। दिवं सुपर्णो गत्वाय सोमं वज्रिण आभरत्॥

manojavā ayamāna āyasīmataratpuram | divaṁ suparṇo gatvāya somaṁ vajriṇa ābharat ||

समुद्रे अन्तः शयत उद्ना वज्रो अभीवृतः। भरन्त्यस्मै संयतः पुरःप्रस्रवणा बलिम्॥

samudre antaḥ śayata udnā vajro abhīvṛtaḥ | bharantyasmai saṁyataḥ puraḥprasravaṇā balim ||

यद्वाग्वदन्त्यविचेतनानि राष्ट्री देवानां निषसाद मन्द्रा। चतस्र ऊर्जं दुदुहे पयांसि क्व स्विदस्याः परमं जगाम॥

yadvāgvadantyavicetanāni rāṣṭrī devānāṁ niṣasāda mandrā | catasra ūrjaṁ duduhe payāṁsi kva svidasyāḥ paramaṁ jagāma ||

देवीं वाचमजनयन्त देवास्तां विश्वरूपाः पशवो वदन्ति। सा नो मन्द्रेषमूर्जं दुहाना धेनुर्वागस्मानुप सुष्टुतैतु॥

devīṁ vācamajanayanta devāstāṁ viśvarūpāḥ paśavo vadanti | sā no mandreṣamūrjaṁ duhānā dhenurvāgasmānupa suṣṭutaitu ||

सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व द्यौर्देहि लोकं वज्राय विष्कभे। हनाव वृत्रं रिणचाव सिन्धूनिन्द्रस्य यन्तु प्रसवे विसृष्टाः॥

sakhe viṣṇo vitaraṁ vi kramasva dyaurdehi lokaṁ vajrāya viṣkabhe | hanāva vṛtraṁ riṇacāva sindhūnindrasya yantu prasave visṛṣṭāḥ ||