सूक्त ९९

त्वामिदा ह्यो नरोऽपीप्यन्वज्रिन्भूर्णयः। स इन्द्र स्तोमवाहसामिह श्रुध्युप स्वसरमा गहि॥

tvāmidā hyo naro'pīpyanvajrinbhūrṇayaḥ | sa indra stomavāhasāmiha śrudhyupa svasaramā gahi ||

मत्स्वा सुशिप्र हरिवस्तदीमहे त्वे आ भूषन्ति वेधसः। तव श्रवांस्युपमान्युक्थ्या सुतेष्विन्द्र गिर्वणः॥

matsvā suśipra harivastadīmahe tve ā bhūṣanti vedhasaḥ | tava śravāṁsyupamānyukthyā suteṣvindra girvaṇaḥ ||

श्रायन्त इव सूर्यं विश्वेदिन्द्रस्य भक्षत। वसूनि जाते जनमान ओजसा प्रति भागं न दीधिम॥

śrāyanta iva sūryaṁ viśvedindrasya bhakṣata | vasūni jāte janamāna ojasā prati bhāgaṁ na dīdhima ||

अनर्शरातिं वसुदामुप स्तुहि भद्रा इन्द्रस्य रातयः। सो अस्य कामं विधतो न रोषति मनो दानाय चोदयन्॥

anarśarātiṁ vasudāmupa stuhi bhadrā indrasya rātayaḥ | so asya kāmaṁ vidhato na roṣati mano dānāya codayan ||

त्वमिन्द्र प्रतूर्तिष्वभि विश्वा असि स्पृधः। अशस्तिहा जनिता विश्वतूरसि त्वं तूर्य तरुष्यतः॥

tvamindra pratūrtiṣvabhi viśvā asi spṛdhaḥ | aśastihā janitā viśvatūrasi tvaṁ tūrya taruṣyataḥ ||

अनु ते शुष्मं तुरयन्तमीयतुः क्षोणी शिशुं न मातरा। विश्वास्ते स्पृधः श्नथयन्त मन्यवे वृत्रं यदिन्द्र तूर्वसि॥

anu te śuṣmaṁ turayantamīyatuḥ kṣoṇī śiśuṁ na mātarā | viśvāste spṛdhaḥ śnathayanta manyave vṛtraṁ yadindra tūrvasi ||

इत ऊती वो अजरं प्रहेतारमप्रहितम्। आशुं जेतारं हेतारं रथीतममतूर्तं तुग्र्यावृधम्॥

ita ūtī vo ajaraṁ prahetāramaprahitam | āśuṁ jetāraṁ hetāraṁ rathītamamatūrtaṁ tugryāvṛdham ||

इष्कर्तारमनिष्कृतं सहस्कृतं शतमूतिं शतक्रतुम्। समानमिन्द्रमवसे हवामहे वसवानं वसूजुवम्॥

iṣkartāramaniṣkṛtaṁ sahaskṛtaṁ śatamūtiṁ śatakratum | samānamindramavase havāmahe vasavānaṁ vasūjuvam ||