सूक्त ६९

प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे। धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति॥

prapra vastriṣṭubhamiṣaṁ mandadvīrāyendave | dhiyā vo medhasātaye puraṁdhyā vivāsati ||

नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम्। पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि॥

nadaṁ va odatīnāṁ nadaṁ yoyuvatīnām | patiṁ vo aghnyānāṁ dhenūnāmiṣudhyasi ||

ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः। जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः॥

tā asya sūdadohasaḥ somaṁ śrīṇanti pṛśnayaḥ | janmandevānāṁ viśastriṣvā rocane divaḥ ||

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे। सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्॥

abhi pra gopatiṁ girendramarca yathā vide | sūnuṁ satyasya satpatim ||

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि। यत्राभि संनवामहे॥

ā harayaḥ sasṛjrire'ruṣīradhi barhiṣi | yatrābhi saṁnavāmahe ||

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु। यत्सीमुपह्वरे विदत्॥

indrāya gāva āśiraṁ duduhre vajriṇe madhu | yatsīmupahvare vidat ||

उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि। मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे॥

udyadbradhnasya viṣṭapaṁ gṛhamindraśca ganvahi | madhvaḥ pītvā sacevahi triḥ sapta sakhyuḥ pade ||

अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत। अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत॥

arcata prārcata priyamedhāso arcata | arcantu putrakā uta puraṁ na dhṛṣṇvarcata ||

अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत्। पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्॥

ava svarāti gargaro godhā pari saniṣvaṇat | piṅgā pari caniṣkadadindrāya brahmodyatam ||

आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः। अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे॥

ā yatpatantyenyaḥ sudughā anapasphuraḥ | apasphuraṁ gṛbhāyata somamindrāya pātave ||

अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत। वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव॥

apādindro apādagnirviśve devā amatsata | varuṇa idiha kṣayattamāpo abhyanūṣata vatsaṁ saṁśiśvarīriva ||

सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः। अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव॥

sudevo asi varuṇa yasya te sapta sindhavaḥ | anukṣaranti kākudaṁ sūrmyaṁ suṣirāmiva ||

यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे। तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत॥

yo vyatīraphāṇayatsuyuktā upa dāśuṣe | takvo netā tadidvapurupamā yo amucyata ||

अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः। भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा॥

atīdu śakra ohata indro viśvā ati dviṣaḥ | bhinatkanīna odanaṁ pacyamānaṁ paro girā ||

अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम्। स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम्॥

arbhako na kumārako'dhi tiṣṭhannavaṁ ratham | sa pakṣanmahiṣaṁ mṛgaṁ pitre mātre vibhukratum ||

आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम्। अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्॥

ā tū suśipra dampate rathaṁ tiṣṭhā hiraṇyayam | adha dyukṣaṁ sacevahi sahasrapādamaruṣaṁ svastigāmanehasam ||

तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते। अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने॥

taṁ ghemitthā namasvina upa svarājamāsate | arthaṁ cidasya sudhitaṁ yadetava āvartayanti dāvane ||

अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम्। पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत॥

anu pratnasyaukasaḥ priyamedhāsa eṣām | pūrvāmanu prayatiṁ vṛktabarhiṣo hitaprayasa āśata ||