सूक्त १०१

ऋधगित्था स मर्त्यः शशमे देवतातये। यो नूनं मित्रावरुणावभिष्टय आचक्रे हव्यदातये॥

ṛdhagitthā sa martyaḥ śaśame devatātaye | yo nūnaṁ mitrāvaruṇāvabhiṣṭaya ācakre havyadātaye ||

वर्षिष्ठक्षत्रा उरुचक्षसा नरा राजाना दीर्घश्रुत्तमा। ता बाहुता न दंसना रथर्यतः साकं सूर्यस्य रश्मिभिः॥

varṣiṣṭhakṣatrā urucakṣasā narā rājānā dīrghaśruttamā | tā bāhutā na daṁsanā ratharyataḥ sākaṁ sūryasya raśmibhiḥ ||

प्र यो वां मित्रावरुणाजिरो दूतो अद्रवत्। अयःशीर्षा मदेरघुः॥

pra yo vāṁ mitrāvaruṇājiro dūto adravat | ayaḥśīrṣā maderaghuḥ ||

न यः सम्पृच्छे न पुनर्हवीतवे न संवादाय रमते। तस्मान्नो अद्य समृतेरुरुष्यतं बाहुभ्यां न उरुष्यतम्॥

na yaḥ sampṛcche na punarhavītave na saṁvādāya ramate | tasmānno adya samṛteruruṣyataṁ bāhubhyāṁ na uruṣyatam ||

प्र मित्राय प्रार्यम्णे सचथ्यमृतावसो। वरूथ्यं वरुणे छन्द्यं वचः स्तोत्रं राजसु गायत॥

pra mitrāya prāryamṇe sacathyamṛtāvaso | varūthyaṁ varuṇe chandyaṁ vacaḥ stotraṁ rājasu gāyata ||

ते हिन्विरे अरुणं जेन्यं वस्वेकं पुत्रं तिसॄणाम्। ते धामान्यमृता मर्त्यानामदब्धा अभि चक्षते॥

te hinvire aruṇaṁ jenyaṁ vasvekaṁ putraṁ tisṝṇām | te dhāmānyamṛtā martyānāmadabdhā abhi cakṣate ||

आ मे वचांस्युद्यता द्युमत्तमानि कर्त्वा। उभा यातं नासत्या सजोषसा प्रति हव्यानि वीतये॥

ā me vacāṁsyudyatā dyumattamāni kartvā | ubhā yātaṁ nāsatyā sajoṣasā prati havyāni vītaye ||

रातिं यद्वामरक्षसं हवामहे युवाभ्यां वाजिनीवसू। प्राचीं होत्रां प्रतिरन्तावितं नरा गृणाना जमदग्निना॥

rātiṁ yadvāmarakṣasaṁ havāmahe yuvābhyāṁ vājinīvasū | prācīṁ hotrāṁ pratirantāvitaṁ narā gṛṇānā jamadagninā ||

आ नो यज्ञं दिविस्पृशं वायो याहि सुमन्मभिः। अन्तः पवित्र उपरि श्रीणानोऽयं शुक्रो अयामि ते॥

ā no yajñaṁ divispṛśaṁ vāyo yāhi sumanmabhiḥ | antaḥ pavitra upari śrīṇāno'yaṁ śukro ayāmi te ||

वेत्यध्वर्युः पथिभी रजिष्ठैः प्रति हव्यानि वीतये। अधा नियुत्व उभयस्य नः पिब शुचिं सोमं गवाशिरम्॥

vetyadhvaryuḥ pathibhī rajiṣṭhaiḥ prati havyāni vītaye | adhā niyutva ubhayasya naḥ piba śuciṁ somaṁ gavāśiram ||

बण्महाँ असि सूर्य बळादित्य महाँ असि। महस्ते सतो महिमा पनस्यतेऽद्धा देव महाँ असि॥

baṇmahā asi sūrya baḻāditya mahā asi | mahaste sato mahimā panasyate'ddhā deva mahā asi ||

बट् सूर्य श्रवसा महाँ असि सत्रा देव महाँ असि। मह्ना देवानामसुर्यः पुरोहितो विभु ज्योतिरदाभ्यम्॥

baṭ sūrya śravasā mahā asi satrā deva mahā asi | mahnā devānāmasuryaḥ purohito vibhu jyotiradābhyam ||

इयं या नीच्यर्किणी रूपा रोहिण्या कृता। चित्रेव प्रत्यदर्श्यायत्यन्तर्दशसु बाहुषु॥

iyaṁ yā nīcyarkiṇī rūpā rohiṇyā kṛtā | citreva pratyadarśyāyatyantardaśasu bāhuṣu ||

प्रजा ह तिस्रो अत्यायमीयुर्न्यन्या अर्कमभितो विविश्रे। बृहद्ध तस्थौ भुवनेष्वन्तः पवमानो हरित आ विवेश॥

prajā ha tisro atyāyamīyurnyanyā arkamabhito viviśre | bṛhaddha tasthau bhuvaneṣvantaḥ pavamāno harita ā viveśa ||

माता रुद्राणां दुहिता वसूनां स्वसादित्यानाममृतस्य नाभिः। प्र नु वोचं चिकितुषे जनाय मा गामनागामदितिं वधिष्ट॥

mātā rudrāṇāṁ duhitā vasūnāṁ svasādityānāmamṛtasya nābhiḥ | pra nu vocaṁ cikituṣe janāya mā gāmanāgāmaditiṁ vadhiṣṭa ||

वचोविदं वाचमुदीरयन्तीं विश्वाभिर्धीभिरुपतिष्ठमानाम्। देवीं देवेभ्यः पर्येयुषीं गामा मावृक्त मर्त्यो दभ्रचेताः॥

vacovidaṁ vācamudīrayantīṁ viśvābhirdhībhirupatiṣṭhamānām | devīṁ devebhyaḥ paryeyuṣīṁ gāmā māvṛkta martyo dabhracetāḥ ||