सूक्त ९३

उद्घेदभि श्रुतामघं वृषभं नर्यापसम्। अस्तारमेषि सूर्य॥

udghedabhi śrutāmaghaṁ vṛṣabhaṁ naryāpasam | astārameṣi sūrya ||

नव यो नवतिं पुरो बिभेद बाह्वोजसा। अहिं च वृत्रहावधीत्॥

nava yo navatiṁ puro bibheda bāhvojasā | ahiṁ ca vṛtrahāvadhīt ||

स न इन्द्रः शिवः सखाश्वावद्गोमद्यवमत्। उरुधारेव दोहते॥

sa na indraḥ śivaḥ sakhāśvāvadgomadyavamat | urudhāreva dohate ||

यदद्य कच्च वृत्रहन्नुदगा अभि सूर्य। सर्वं तदिन्द्र ते वशे॥

yadadya kacca vṛtrahannudagā abhi sūrya | sarvaṁ tadindra te vaśe ||

यद्वा प्रवृद्ध सत्पते न मरा इति मन्यसे। उतो तत्सत्यमित्तव॥

yadvā pravṛddha satpate na marā iti manyase | uto tatsatyamittava ||

ये सोमासः परावति ये अर्वावति सुन्विरे। सर्वाँस्ताँ इन्द्र गच्छसि॥

ye somāsaḥ parāvati ye arvāvati sunvire | sarvāstā indra gacchasi ||

तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे। स वृषा वृषभो भुवत्॥

tamindraṁ vājayāmasi mahe vṛtrāya hantave | sa vṛṣā vṛṣabho bhuvat ||

इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः। द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः॥

indraḥ sa dāmane kṛta ojiṣṭhaḥ sa made hitaḥ | dyumnī ślokī sa somyaḥ ||

गिरा वज्रो न सम्भृतः सबलो अनपच्युतः। ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः॥

girā vajro na sambhṛtaḥ sabalo anapacyutaḥ | vavakṣa ṛṣvo astṛtaḥ ||

दुर्गे चिन्नः सुगं कृधि गृणान इन्द्र गिर्वणः। त्वं च मघवन्वशः॥

durge cinnaḥ sugaṁ kṛdhi gṛṇāna indra girvaṇaḥ | tvaṁ ca maghavanvaśaḥ ||

यस्य ते नू चिदादिशं न मिनन्ति स्वराज्यम्। न देवो नाध्रिगुर्जनः॥

yasya te nū cidādiśaṁ na minanti svarājyam | na devo nādhrigurjanaḥ ||

अधा ते अप्रतिष्कुतं देवी शुष्मं सपर्यतः। उभे सुशिप्र रोदसी॥

adhā te apratiṣkutaṁ devī śuṣmaṁ saparyataḥ | ubhe suśipra rodasī ||

त्वमेतदधारयः कृष्णासु रोहिणीषु च। परुष्णीषु रुशत्पयः॥

tvametadadhārayaḥ kṛṣṇāsu rohiṇīṣu ca | paruṣṇīṣu ruśatpayaḥ ||

वि यदहेरध त्विषो विश्वे देवासो अक्रमुः। विदन्मृगस्य ताँ अमः॥

vi yadaheradha tviṣo viśve devāso akramuḥ | vidanmṛgasya tā amaḥ ||

आदु मे निवरो भुवद्वृत्रहादिष्ट पौंस्यम्। अजातशत्रुरस्तृतः॥

ādu me nivaro bhuvadvṛtrahādiṣṭa pauṁsyam | ajātaśatrurastṛtaḥ ||

श्रुतं वो वृत्रहन्तमं प्र शर्धं चर्षणीनाम्। आ शुषे राधसे महे॥

śrutaṁ vo vṛtrahantamaṁ pra śardhaṁ carṣaṇīnām | ā śuṣe rādhase mahe ||

अया धिया च गव्यया पुरुणामन्पुरुष्टुत। यत्सोमेसोम आभवः॥

ayā dhiyā ca gavyayā puruṇāmanpuruṣṭuta | yatsomesoma ābhavaḥ ||

बोधिन्मना इदस्तु नो वृत्रहा भूर्यासुतिः। शृणोतु शक्र आशिषम्॥

bodhinmanā idastu no vṛtrahā bhūryāsutiḥ | śṛṇotu śakra āśiṣam ||

कया त्वं न ऊत्याभि प्र मन्दसे वृषन्। कया स्तोतृभ्य आ भर॥

kayā tvaṁ na ūtyābhi pra mandase vṛṣan | kayā stotṛbhya ā bhara ||

कस्य वृषा सुते सचा नियुत्वान्वृषभो रणत्। वृत्रहा सोमपीतये॥

kasya vṛṣā sute sacā niyutvānvṛṣabho raṇat | vṛtrahā somapītaye ||

अभी षु णस्त्वं रयिं मन्दसानः सहस्रिणम्। प्रयन्ता बोधि दाशुषे॥

abhī ṣu ṇastvaṁ rayiṁ mandasānaḥ sahasriṇam | prayantā bodhi dāśuṣe ||

पत्नीवन्तः सुता इम उशन्तो यन्ति वीतये। अपां जग्मिर्निचुम्पुणः॥

patnīvantaḥ sutā ima uśanto yanti vītaye | apāṁ jagmirnicumpuṇaḥ ||

इष्टा होत्रा असृक्षतेन्द्रं वृधासो अध्वरे। अच्छावभृथमोजसा॥

iṣṭā hotrā asṛkṣatendraṁ vṛdhāso adhvare | acchāvabhṛthamojasā ||

इह त्या सधमाद्या हरी हिरण्यकेश्या। वोळ्हामभि प्रयो हितम्॥

iha tyā sadhamādyā harī hiraṇyakeśyā | voḻhāmabhi prayo hitam ||

तुभ्यं सोमाः सुता इमे स्तीर्णं बर्हिर्विभावसो। स्तोतृभ्य इन्द्रमा वह॥

tubhyaṁ somāḥ sutā ime stīrṇaṁ barhirvibhāvaso | stotṛbhya indramā vaha ||

आ ते दक्षं वि रोचना दधद्रत्ना वि दाशुषे। स्तोतृभ्य इन्द्रमर्चत॥

ā te dakṣaṁ vi rocanā dadhadratnā vi dāśuṣe | stotṛbhya indramarcata ||

आ ते दधामीन्द्रियमुक्था विश्वा शतक्रतो। स्तोतृभ्य इन्द्र मृळय॥

ā te dadhāmīndriyamukthā viśvā śatakrato | stotṛbhya indra mṛḻaya ||

भद्रम्भद्रं न आ भरेषमूर्जं शतक्रतो। यदिन्द्र मृळयासि नः॥

bhadrambhadraṁ na ā bhareṣamūrjaṁ śatakrato | yadindra mṛḻayāsi naḥ ||

स नो विश्वान्या भर सुवितानि शतक्रतो। यदिन्द्र मृळयासि नः॥

sa no viśvānyā bhara suvitāni śatakrato | yadindra mṛḻayāsi naḥ ||

त्वामिद्वृत्रहन्तम सुतावन्तो हवामहे। यदिन्द्र मृळयासि नः॥

tvāmidvṛtrahantama sutāvanto havāmahe | yadindra mṛḻayāsi naḥ ||

उप नो हरिभिः सुतं याहि मदानां पते। उप नो हरिभिः सुतम्॥

upa no haribhiḥ sutaṁ yāhi madānāṁ pate | upa no haribhiḥ sutam ||

द्विता यो वृत्रहन्तमो विद इन्द्रः शतक्रतुः। उप नो हरिभिः सुतम्॥

dvitā yo vṛtrahantamo vida indraḥ śatakratuḥ | upa no haribhiḥ sutam ||

त्वं हि वृत्रहन्नेषां पाता सोमानामसि। उप नो हरिभिः सुतम्॥

tvaṁ hi vṛtrahanneṣāṁ pātā somānāmasi | upa no haribhiḥ sutam ||

इन्द्र इषे ददातु न ऋभुक्षणमृभुं रयिम्। वाजी ददातु वाजिनम्॥

indra iṣe dadātu na ṛbhukṣaṇamṛbhuṁ rayim | vājī dadātu vājinam ||