सूक्त १७९

पूर्वीरहं शरदः शश्रमाणा दोषा वस्तोरुषसो जरयन्तीः। मिनाति श्रियं जरिमा तनूनामप्यू नु पत्नीर्वृषणो जगम्युः॥

pūrvīrahaṁ śaradaḥ śaśramāṇā doṣā vastoruṣaso jarayantīḥ | mināti śriyaṁ jarimā tanūnāmapyū nu patnīrvṛṣaṇo jagamyuḥ ||

ये चिद्धि पूर्व ऋतसाप आसन्साकं देवेभिरवदन्नृतानि। ते चिदवासुर्नह्यन्तमापुः समू नु पत्नीर्वृषभिर्जगम्युः॥

ye ciddhi pūrva ṛtasāpa āsansākaṁ devebhiravadannṛtāni | te cidavāsurnahyantamāpuḥ samū nu patnīrvṛṣabhirjagamyuḥ ||

न मृषा श्रान्तं यदवन्ति देवा विश्वा इत्स्पृधो अभ्यश्नवाव। जयावेदत्र शतनीथमाजिं यत्सम्यञ्चा मिथुनावभ्यजाव॥

na mṛṣā śrāntaṁ yadavanti devā viśvā itspṛdho abhyaśnavāva | jayāvedatra śatanīthamājiṁ yatsamyañcā mithunāvabhyajāva ||

नदस्य मा रुधतः काम आगन्नित आजातो अमुतः कुतश्चित्। लोपामुद्रा वृषणं नी रिणाति धीरमधीरा धयति श्वसन्तम्॥

nadasya mā rudhataḥ kāma āgannita ājāto amutaḥ kutaścit | lopāmudrā vṛṣaṇaṁ nī riṇāti dhīramadhīrā dhayati śvasantam ||

इमं नु सोममन्तितो हृत्सु पीतमुप ब्रुवे। यत्सीमागश्चकृमा तत्सु मृळतु पुलुकामो हि मर्त्यः॥

imaṁ nu somamantito hṛtsu pītamupa bruve | yatsīmāgaścakṛmā tatsu mṛḻatu pulukāmo hi martyaḥ ||

अगस्त्यः खनमानः खनित्रैः प्रजामपत्यं बलमिच्छमानः। उभौ वर्णावृषिरुग्रः पुपोष सत्या देवेष्वाशिषो जगाम॥

agastyaḥ khanamānaḥ khanitraiḥ prajāmapatyaṁ balamicchamānaḥ | ubhau varṇāvṛṣirugraḥ pupoṣa satyā deveṣvāśiṣo jagāma ||