सूक्त १०२

त्वमग्ने बृहद्वयो दधासि देव दाशुषे। कविर्गृहपतिर्युवा॥

tvamagne bṛhadvayo dadhāsi deva dāśuṣe | kavirgṛhapatiryuvā ||

स न ईळानया सह देवाँ अग्ने दुवस्युवा। चिकिद्विभानवा वह॥

sa na īḻānayā saha devā agne duvasyuvā | cikidvibhānavā vaha ||

त्वया ह स्विद्युजा वयं चोदिष्ठेन यविष्ठ्य। अभि ष्मो वाजसातये॥

tvayā ha svidyujā vayaṁ codiṣṭhena yaviṣṭhya | abhi ṣmo vājasātaye ||

और्वभृगुवच्छुचिमप्नवानवदा हुवे। अग्निं समुद्रवाससम्॥

aurvabhṛguvacchucimapnavānavadā huve | agniṁ samudravāsasam ||

हुवे वातस्वनं कविं पर्जन्यक्रन्द्यं सहः। अग्निं समुद्रवाससम्॥

huve vātasvanaṁ kaviṁ parjanyakrandyaṁ sahaḥ | agniṁ samudravāsasam ||

आ सवं सवितुर्यथा भगस्येव भुजिं हुवे। अग्निं समुद्रवाससम्॥

ā savaṁ savituryathā bhagasyeva bhujiṁ huve | agniṁ samudravāsasam ||

अग्निं वो वृधन्तमध्वराणां पुरूतमम्। अच्छा नप्त्रे सहस्वते॥

agniṁ vo vṛdhantamadhvarāṇāṁ purūtamam | acchā naptre sahasvate ||

अयं यथा न आभुवत्त्वष्टा रूपेव तक्ष्या। अस्य क्रत्वा यशस्वतः॥

ayaṁ yathā na ābhuvattvaṣṭā rūpeva takṣyā | asya kratvā yaśasvataḥ ||

अयं विश्वा अभि श्रियोऽग्निर्देवेषु पत्यते। आ वाजैरुप नो गमत्॥

ayaṁ viśvā abhi śriyo'gnirdeveṣu patyate | ā vājairupa no gamat ||

विश्वेषामिह स्तुहि होतॄणां यशस्तमम्। अग्निं यज्ञेषु पूर्व्यम्॥

viśveṣāmiha stuhi hotṝṇāṁ yaśastamam | agniṁ yajñeṣu pūrvyam ||

शीरं पावकशोचिषं ज्येष्ठो यो दमेष्वा। दीदाय दीर्घश्रुत्तमः॥

śīraṁ pāvakaśociṣaṁ jyeṣṭho yo dameṣvā | dīdāya dīrghaśruttamaḥ ||

तमर्वन्तं न सानसिं गृणीहि विप्र शुष्मिणम्। मित्रं न यातयज्जनम्॥

tamarvantaṁ na sānasiṁ gṛṇīhi vipra śuṣmiṇam | mitraṁ na yātayajjanam ||

उप त्वा जामयो गिरो देदिशतीर्हविष्कृतः। वायोरनीके अस्थिरन्॥

upa tvā jāmayo giro dediśatīrhaviṣkṛtaḥ | vāyoranīke asthiran ||

यस्य त्रिधात्ववृतं बर्हिस्तस्थावसंदिनम्। आपश्चिन्नि दधा पदम्॥

yasya tridhātvavṛtaṁ barhistasthāvasaṁdinam | āpaścinni dadhā padam ||

पदं देवस्य मीळ्हुषोऽनाधृष्टाभिरूतिभिः। भद्रा सूर्य इवोपदृक्॥

padaṁ devasya mīḻhuṣo'nādhṛṣṭābhirūtibhiḥ | bhadrā sūrya ivopadṛk ||

अग्ने घृतस्य धीतिभिस्तेपानो देव शोचिषा। आ देवान्वक्षि यक्षि च॥

agne ghṛtasya dhītibhistepāno deva śociṣā | ā devānvakṣi yakṣi ca ||

तं त्वाजनन्त मातरः कविं देवासो अङ्गिरः। हव्यवाहममर्त्यम्॥

taṁ tvājananta mātaraḥ kaviṁ devāso aṅgiraḥ | havyavāhamamartyam ||

प्रचेतसं त्वा कवेऽग्ने दूतं वरेण्यम्। हव्यवाहं नि षेदिरे॥

pracetasaṁ tvā kave'gne dūtaṁ vareṇyam | havyavāhaṁ ni ṣedire ||

नहि मे अस्त्यघ्न्या न स्वधितिर्वनन्वति। अथैतादृग्भरामि ते॥

nahi me astyaghnyā na svadhitirvananvati | athaitādṛgbharāmi te ||

यदग्ने कानि कानि चिदा ते दारूणि दध्मसि। ता जुषस्व यविष्ठ्य॥

yadagne kāni kāni cidā te dārūṇi dadhmasi | tā juṣasva yaviṣṭhya ||

यदत्त्युपजिह्विका यद्वम्रो अतिसर्पति। सर्वं तदस्तु ते घृतम्॥

yadattyupajihvikā yadvamro atisarpati | sarvaṁ tadastu te ghṛtam ||

अग्निमिन्धानो मनसा धियं सचेत मर्त्यः। अग्निमीधे विवस्वभिः॥

agnimindhāno manasā dhiyaṁ saceta martyaḥ | agnimīdhe vivasvabhiḥ ||