सूक्त ७४

विशोविशो वो अतिथिं वाजयन्तः पुरुप्रियम्। अग्निं वो दुर्यं वचः स्तुषे शूषस्य मन्मभिः॥

viśoviśo vo atithiṁ vājayantaḥ purupriyam | agniṁ vo duryaṁ vacaḥ stuṣe śūṣasya manmabhiḥ ||

यं जनासो हविष्मन्तो मित्रं न सर्पिरासुतिम्। प्रशंसन्ति प्रशस्तिभिः॥

yaṁ janāso haviṣmanto mitraṁ na sarpirāsutim | praśaṁsanti praśastibhiḥ ||

पन्यांसं जातवेदसं यो देवतात्युद्यता। हव्यान्यैरयद्दिवि॥

panyāṁsaṁ jātavedasaṁ yo devatātyudyatā | havyānyairayaddivi ||

आगन्म वृत्रहन्तमं ज्येष्ठमग्निमानवम्। यस्य श्रुतर्वा बृहन्नार्क्षो अनीक एधते॥

āganma vṛtrahantamaṁ jyeṣṭhamagnimānavam | yasya śrutarvā bṛhannārkṣo anīka edhate ||

अमृतं जातवेदसं तिरस्तमांसि दर्शतम्। घृताहवनमीड्यम्॥

amṛtaṁ jātavedasaṁ tirastamāṁsi darśatam | ghṛtāhavanamīḍyam ||

सबाधो यं जना इमेऽग्निं हव्येभिरीळते। जुह्वानासो यतस्रुचः॥

sabādho yaṁ janā ime'gniṁ havyebhirīḻate | juhvānāso yatasrucaḥ ||

इयं ते नव्यसी मतिरग्ने अधाय्यस्मदा। मन्द्र सुजात सुक्रतोऽमूर दस्मातिथे॥

iyaṁ te navyasī matiragne adhāyyasmadā | mandra sujāta sukrato'mūra dasmātithe ||

सा ते अग्ने शंतमा चनिष्ठा भवतु प्रिया। तया वर्धस्व सुष्टुतः॥

sā te agne śaṁtamā caniṣṭhā bhavatu priyā | tayā vardhasva suṣṭutaḥ ||

सा द्युम्नैर्द्युम्निनी बृहदुपोप श्रवसि श्रवः। दधीत वृत्रतूर्ये॥

sā dyumnairdyumninī bṛhadupopa śravasi śravaḥ | dadhīta vṛtratūrye ||

अश्वमिद्गां रथप्रां त्वेषमिन्द्रं न सत्पतिम्। यस्य श्रवांसि तूर्वथ पन्यम्पन्यं च कृष्टयः॥

aśvamidgāṁ rathaprāṁ tveṣamindraṁ na satpatim | yasya śravāṁsi tūrvatha panyampanyaṁ ca kṛṣṭayaḥ ||

यं त्वा गोपवनो गिरा चनिष्ठदग्ने अङ्गिरः। स पावक श्रुधी हवम्॥

yaṁ tvā gopavano girā caniṣṭhadagne aṅgiraḥ | sa pāvaka śrudhī havam ||

यं त्वा जनास ईळते सबाधो वाजसातये। स बोधि वृत्रतूर्ये॥

yaṁ tvā janāsa īḻate sabādho vājasātaye | sa bodhi vṛtratūrye ||

अहं हुवान आर्क्षे श्रुतर्वणि मदच्युति। शर्धांसीव स्तुकाविनां मृक्षा शीर्षा चतुर्णाम्॥

ahaṁ huvāna ārkṣe śrutarvaṇi madacyuti | śardhāṁsīva stukāvināṁ mṛkṣā śīrṣā caturṇām ||

मां चत्वार आशवः शविष्ठस्य द्रवित्नवः। सुरथासो अभि प्रयो वक्षन्वयो न तुग्र्यम्॥

māṁ catvāra āśavaḥ śaviṣṭhasya dravitnavaḥ | surathāso abhi prayo vakṣanvayo na tugryam ||

सत्यमित्त्वा महेनदि परुष्ण्यव देदिशम्। नेमापो अश्वदातरः शविष्ठादस्ति मर्त्यः॥

satyamittvā mahenadi paruṣṇyava dediśam | nemāpo aśvadātaraḥ śaviṣṭhādasti martyaḥ ||