सूक्त ६४

उत्त्वा मन्दन्तु स्तोमाः कृणुष्व राधो अद्रिवः। अव ब्रह्मद्विषो जहि॥

uttvā mandantu stomāḥ kṛṇuṣva rādho adrivaḥ | ava brahmadviṣo jahi ||

पदा पणीँरराधसो नि बाधस्व महाँ असि। नहि त्वा कश्चन प्रति॥

padā paṇīrarādhaso ni bādhasva mahā asi | nahi tvā kaścana prati ||

त्वमीशिषे सुतानामिन्द्र त्वमसुतानाम्। त्वं राजा जनानाम्॥

tvamīśiṣe sutānāmindra tvamasutānām | tvaṁ rājā janānām ||

एहि प्रेहि क्षयो दिव्याघोषञ्चर्षणीनाम्। ओभे पृणासि रोदसी॥

ehi prehi kṣayo divyāghoṣañcarṣaṇīnām | obhe pṛṇāsi rodasī ||

त्यं चित्पर्वतं गिरिं शतवन्तं सहस्रिणम्। वि स्तोतृभ्यो रुरोजिथ॥

tyaṁ citparvataṁ giriṁ śatavantaṁ sahasriṇam | vi stotṛbhyo rurojitha ||

वयमु त्वा दिवा सुते वयं नक्तं हवामहे। अस्माकं काममा पृण॥

vayamu tvā divā sute vayaṁ naktaṁ havāmahe | asmākaṁ kāmamā pṛṇa ||

क्व स्य वृषभो युवा तुविग्रीवो अनानतः। ब्रह्मा कस्तं सपर्यति॥

kva sya vṛṣabho yuvā tuvigrīvo anānataḥ | brahmā kastaṁ saparyati ||

कस्य स्वित्सवनं वृषा जुजुष्वाँ अव गच्छति। इन्द्रं क उ स्विदा चके॥

kasya svitsavanaṁ vṛṣā jujuṣvā ava gacchati | indraṁ ka u svidā cake ||

कं ते दाना असक्षत वृत्रहन्कं सुवीर्या। उक्थे क उ स्विदन्तमः॥

kaṁ te dānā asakṣata vṛtrahankaṁ suvīryā | ukthe ka u svidantamaḥ ||

अयं ते मानुषे जने सोमः पूरुषु सूयते। तस्येहि प्र द्रवा पिब॥

ayaṁ te mānuṣe jane somaḥ pūruṣu sūyate | tasyehi pra dravā piba ||

अयं ते शर्यणावति सुषोमायामधि प्रियः। आर्जीकीये मदिन्तमः॥

ayaṁ te śaryaṇāvati suṣomāyāmadhi priyaḥ | ārjīkīye madintamaḥ ||

तमद्य राधसे महे चारुं मदाय घृष्वये। एहीमिन्द्र द्रवा पिब॥

tamadya rādhase mahe cāruṁ madāya ghṛṣvaye | ehīmindra dravā piba ||