सूक्त ४९

अभि प्र वः सुराधसमिन्द्रमर्च यथा विदे। यो जरितृभ्यो मघवा पुरूवसुः सहस्रेणेव शिक्षति॥

abhi pra vaḥ surādhasamindramarca yathā vide | yo jaritṛbhyo maghavā purūvasuḥ sahasreṇeva śikṣati ||

शतानीकेव प्र जिगाति धृष्णुया हन्ति वृत्राणि दाशुषे। गिरेरिव प्र रसा अस्य पिन्विरे दत्राणि पुरुभोजसः॥

śatānīkeva pra jigāti dhṛṣṇuyā hanti vṛtrāṇi dāśuṣe | gireriva pra rasā asya pinvire datrāṇi purubhojasaḥ ||

आ त्वा सुतास इन्दवो मदा य इन्द्र गिर्वणः। आपो न वज्रिन्नन्वोक्यं सरः पृणन्ति शूर राधसे॥

ā tvā sutāsa indavo madā ya indra girvaṇaḥ | āpo na vajrinnanvokyaṁ saraḥ pṛṇanti śūra rādhase ||

अनेहसं प्रतरणं विवक्षणं मध्वः स्वादिष्ठमीं पिब। आ यथा मन्दसानः किरासि नः प्र क्षुद्रेव त्मना धृषत्॥

anehasaṁ prataraṇaṁ vivakṣaṇaṁ madhvaḥ svādiṣṭhamīṁ piba | ā yathā mandasānaḥ kirāsi naḥ pra kṣudreva tmanā dhṛṣat ||

आ नः स्तोममुप द्रवद्धियानो अश्वो न सोतृभिः। यं ते स्वधावन्स्वदयन्ति धेनव इन्द्र कण्वेषु रातयः॥

ā naḥ stomamupa dravaddhiyāno aśvo na sotṛbhiḥ | yaṁ te svadhāvansvadayanti dhenava indra kaṇveṣu rātayaḥ ||

उग्रं न वीरं नमसोप सेदिम विभूतिमक्षितावसुम्। उद्रीव वज्रिन्नवतो न सिञ्चते क्षरन्तीन्द्र धीतयः॥

ugraṁ na vīraṁ namasopa sedima vibhūtimakṣitāvasum | udrīva vajrinnavato na siñcate kṣarantīndra dhītayaḥ ||

यद्ध नूनं यद्वा यज्ञे यद्वा पृथिव्यामधि। अतो नो यज्ञमाशुभिर्महेमत उग्र उग्रेभिरा गहि॥

yaddha nūnaṁ yadvā yajñe yadvā pṛthivyāmadhi | ato no yajñamāśubhirmahemata ugra ugrebhirā gahi ||

अजिरासो हरयो ये त आशवो वाता इव प्रसक्षिणः। येभिरपत्यं मनुषः परीयसे येभिर्विश्वं स्वर्दृशे॥

ajirāso harayo ye ta āśavo vātā iva prasakṣiṇaḥ | yebhirapatyaṁ manuṣaḥ parīyase yebhirviśvaṁ svardṛśe ||

एतावतस्त ईमह इन्द्र सुम्नस्य गोमतः। यथा प्रावो मघवन्मेध्यातिथिं यथा नीपातिथिं धने॥

etāvatasta īmaha indra sumnasya gomataḥ | yathā prāvo maghavanmedhyātithiṁ yathā nīpātithiṁ dhane ||

यथा कण्वे मघवन्त्रसदस्यवि यथा पक्थे दशव्रजे। यथा गोशर्ये असनोरृजिश्वनीन्द्र गोमद्धिरण्यवत्॥

yathā kaṇve maghavantrasadasyavi yathā pakthe daśavraje | yathā gośarye asanorṛjiśvanīndra gomaddhiraṇyavat ||