सूक्त १३२

ईजानमिद्द्यौर्गूर्तावसुरीजानं भूमिरभि प्रभूषणि। ईजानं देवावश्विनावभि सुम्नैरवर्धताम्॥

ījānamiddyaurgūrtāvasurījānaṁ bhūmirabhi prabhūṣaṇi | ījānaṁ devāvaśvināvabhi sumnairavardhatām ||

ता वां मित्रावरुणा धारयत्क्षिती सुषुम्नेषितत्वता यजामसि। युवोः क्राणाय सख्यैरभि ष्याम रक्षसः॥

tā vāṁ mitrāvaruṇā dhārayatkṣitī suṣumneṣitatvatā yajāmasi | yuvoḥ krāṇāya sakhyairabhi ṣyāma rakṣasaḥ ||

अधा चिन्नु यद्दिधिषामहे वामभि प्रियं रेक्णः पत्यमानाः। दद्वाँ वा यत्पुष्यति रेक्णः सम्वारन्नकिरस्य मघानि॥

adhā cinnu yaddidhiṣāmahe vāmabhi priyaṁ rekṇaḥ patyamānāḥ | dadvā vā yatpuṣyati rekṇaḥ samvārannakirasya maghāni ||

असावन्यो असुर सूयत द्यौस्त्वं विश्वेषां वरुणासि राजा। मूर्धा रथस्य चाकन्नैतावतैनसान्तकध्रुक्॥

asāvanyo asura sūyata dyaustvaṁ viśveṣāṁ varuṇāsi rājā | mūrdhā rathasya cākannaitāvatainasāntakadhruk ||

अस्मिन्स्वेतच्छकपूत एनो हिते मित्रे निगतान्हन्ति वीरान्। अवोर्वा यद्धात्तनूष्ववः प्रियासु यज्ञियास्वर्वा॥

asminsvetacchakapūta eno hite mitre nigatānhanti vīrān | avorvā yaddhāttanūṣvavaḥ priyāsu yajñiyāsvarvā ||

युवोर्हि मातादितिर्विचेतसा द्यौर्न भूमिः पयसा पुपूतनि। अव प्रिया दिदिष्टन सूरो निनिक्त रश्मिभिः॥

yuvorhi mātāditirvicetasā dyaurna bhūmiḥ payasā pupūtani | ava priyā didiṣṭana sūro ninikta raśmibhiḥ ||

युवं ह्यप्नराजावसीदतं तिष्ठद्रथं न धूर्षदं वनर्षदम्। ता नः कणूकयन्तीर्नृमेधस्तत्रे अंहसः सुमेधस्तत्रे अंहसः॥

yuvaṁ hyapnarājāvasīdataṁ tiṣṭhadrathaṁ na dhūrṣadaṁ vanarṣadam | tā naḥ kaṇūkayantīrnṛmedhastatre aṁhasaḥ sumedhastatre aṁhasaḥ ||