सूक्त ७२

हविष्कृणुध्वमा गमदध्वर्युर्वनते पुनः। विद्वाँ अस्य प्रशासनम्॥

haviṣkṛṇudhvamā gamadadhvaryurvanate punaḥ | vidvā asya praśāsanam ||

नि तिग्ममभ्यंशुं सीदद्धोता मनावधि। जुषाणो अस्य सख्यम्॥

ni tigmamabhyaṁśuṁ sīdaddhotā manāvadhi | juṣāṇo asya sakhyam ||

अन्तरिच्छन्ति तं जने रुद्रं परो मनीषया। गृभ्णन्ति जिह्वया ससम्॥

antaricchanti taṁ jane rudraṁ paro manīṣayā | gṛbhṇanti jihvayā sasam ||

जाम्यतीतपे धनुर्वयोधा अरुहद्वनम्। दृषदं जिह्वयावधीत्॥

jāmyatītape dhanurvayodhā aruhadvanam | dṛṣadaṁ jihvayāvadhīt ||

चरन्वत्सो रुशन्निह निदातारं न विन्दते। वेति स्तोतव अम्ब्यम्॥

caranvatso ruśanniha nidātāraṁ na vindate | veti stotava ambyam ||

उतो न्वस्य यन्महदश्वावद्योजनं बृहद्। दामा रथस्य ददृशे॥

uto nvasya yanmahadaśvāvadyojanaṁ bṛhad | dāmā rathasya dadṛśe ||

दुहन्ति सप्तैकामुप द्वा पञ्च सृजतः। तीर्थे सिन्धोरधि स्वरे॥

duhanti saptaikāmupa dvā pañca sṛjataḥ | tīrthe sindhoradhi svare ||

आ दशभिर्विवस्वत इन्द्रः कोशमचुच्यवीत्। खेदया त्रिवृता दिवः॥

ā daśabhirvivasvata indraḥ kośamacucyavīt | khedayā trivṛtā divaḥ ||

परि त्रिधातुरध्वरं जूर्णिरेति नवीयसी। मध्वा होतारो अञ्जते॥

pari tridhāturadhvaraṁ jūrṇireti navīyasī | madhvā hotāro añjate ||

सिञ्चन्ति नमसावतमुच्चाचक्रं परिज्मानम्। नीचीनबारमक्षितम्॥

siñcanti namasāvatamuccācakraṁ parijmānam | nīcīnabāramakṣitam ||

अभ्यारमिदद्रयो निषिक्तं पुष्करे मधु। अवतस्य विसर्जने॥

abhyāramidadrayo niṣiktaṁ puṣkare madhu | avatasya visarjane ||

गाव उपावतावतं मही यज्ञस्य रप्सुदा। उभा कर्णा हिरण्यया॥

gāva upāvatāvataṁ mahī yajñasya rapsudā | ubhā karṇā hiraṇyayā ||

आ सुते सिञ्चत श्रियं रोदस्योरभिश्रियम्। रसा दधीत वृषभम्॥

ā sute siñcata śriyaṁ rodasyorabhiśriyam | rasā dadhīta vṛṣabham ||

ते जानत स्वमोक्यं सं वत्सासो न मातृभिः। मिथो नसन्त जामिभिः॥

te jānata svamokyaṁ saṁ vatsāso na mātṛbhiḥ | mitho nasanta jāmibhiḥ ||

उप स्रक्वेषु बप्सतः कृण्वते धरुणं दिवि। इन्द्रे अग्ना नमः स्वः॥

upa srakveṣu bapsataḥ kṛṇvate dharuṇaṁ divi | indre agnā namaḥ svaḥ ||

अधुक्षत्पिप्युषीमिषमूर्जं सप्तपदीमरिः। सूर्यस्य सप्त रश्मिभिः॥

adhukṣatpipyuṣīmiṣamūrjaṁ saptapadīmariḥ | sūryasya sapta raśmibhiḥ ||

सोमस्य मित्रावरुणोदिता सूर आ ददे। तदातुरस्य भेषजम्॥

somasya mitrāvaruṇoditā sūra ā dade | tadāturasya bheṣajam ||

उतो न्वस्य यत्पदं हर्यतस्य निधान्यम्। परि द्यां जिह्वयातनत्॥

uto nvasya yatpadaṁ haryatasya nidhānyam | pari dyāṁ jihvayātanat ||