सूक्त ५०

प्र सु श्रुतं सुराधसमर्चा शक्रमभिष्टये। यः सुन्वते स्तुवते काम्यं वसु सहस्रेणेव मंहते॥

pra su śrutaṁ surādhasamarcā śakramabhiṣṭaye | yaḥ sunvate stuvate kāmyaṁ vasu sahasreṇeva maṁhate ||

शतानीका हेतयो अस्य दुष्टरा इन्द्रस्य समिषो महीः। गिरिर्न भुज्मा मघवत्सु पिन्वते यदीं सुता अमन्दिषुः॥

śatānīkā hetayo asya duṣṭarā indrasya samiṣo mahīḥ | girirna bhujmā maghavatsu pinvate yadīṁ sutā amandiṣuḥ ||

यदीं सुतास इन्दवोऽभि प्रियममन्दिषुः। आपो न धायि सवनं म आ वसो दुघा इवोप दाशुषे॥

yadīṁ sutāsa indavo'bhi priyamamandiṣuḥ | āpo na dhāyi savanaṁ ma ā vaso dughā ivopa dāśuṣe ||

अनेहसं वो हवमानमूतये मध्वः क्षरन्ति धीतयः। आ त्वा वसो हवमानास इन्दव उप स्तोत्रेषु दधिरे॥

anehasaṁ vo havamānamūtaye madhvaḥ kṣaranti dhītayaḥ | ā tvā vaso havamānāsa indava upa stotreṣu dadhire ||

आ नः सोमे स्वध्वर इयानो अत्यो न तोशते। यं ते स्वदावन्स्वदन्ति गूर्तयः पौरे छन्दयसे हवम्॥

ā naḥ some svadhvara iyāno atyo na tośate | yaṁ te svadāvansvadanti gūrtayaḥ paure chandayase havam ||

प्र वीरमुग्रं विविचिं धनस्पृतं विभूतिं राधसो महः। उद्रीव वज्रिन्नवतो वसुत्वना सदा पीपेथ दाशुषे॥

pra vīramugraṁ viviciṁ dhanaspṛtaṁ vibhūtiṁ rādhaso mahaḥ | udrīva vajrinnavato vasutvanā sadā pīpetha dāśuṣe ||

यद्ध नूनं परावति यद्वा पृथिव्यां दिवि। युजान इन्द्र हरिभिर्महेमत ऋष्व ऋष्वेभिरा गहि॥

yaddha nūnaṁ parāvati yadvā pṛthivyāṁ divi | yujāna indra haribhirmahemata ṛṣva ṛṣvebhirā gahi ||

रथिरासो हरयो ये ते अस्रिध ओजो वातस्य पिप्रति। येभिर्नि दस्युं मनुषो निघोषयो येभिः स्वः परीयसे॥

rathirāso harayo ye te asridha ojo vātasya piprati | yebhirni dasyuṁ manuṣo nighoṣayo yebhiḥ svaḥ parīyase ||

एतावतस्ते वसो विद्याम शूर नव्यसः। यथा प्राव एतशं कृत्व्ये धने यथा वशं दशव्रजे॥

etāvataste vaso vidyāma śūra navyasaḥ | yathā prāva etaśaṁ kṛtvye dhane yathā vaśaṁ daśavraje ||

यथा कण्वे मघवन्मेधे अध्वरे दीर्घनीथे दमूनसि। यथा गोशर्ये असिषासो अद्रिवो मयि गोत्रं हरिश्रियम्॥

yathā kaṇve maghavanmedhe adhvare dīrghanīthe damūnasi | yathā gośarye asiṣāso adrivo mayi gotraṁ hariśriyam ||